Over onze manier van opvoeden en de band met onze kinderen.
Er beweegt veel in mij rondom het ouderschap de laatste tijd. Het komt ook terug in allerlei aspecten van m’n leven.
Soms bekruipt me weleens heel even het gevoel dat ik me bijna soort van schuldig voel om de band die wij hebben met onze kinderen. Hoe goed het hier thuis momenteel gaat als gezinnetje van vier. Dit betekent natuurlijk niet dat er nooit dingetjes voorvallen natuurlijk maar het is allemaal niet zo groot en neemt niet zoveel ruimte in beslag. We voelen, uiten, praten en lossen het samen op.
Irritaties en ruzies tussen broer en zus zijn in mijn ogen heel gezond en normaal. Als ouders begeleiden we beide hierin. We luisteren naar hoe ze het beide ervaren hebben en kiezen als ouders geen kant. Vaak herkennen Steef en ik onszelf, of de ander, juist héél erg in de manier van denken of het gedrag van onze kinderen. Dit maken we dan vaak ook kenbaar zodat je er samen over kunt praten als in “ik herken dit gevoel”, “dit vind of vond mama ook lastig toen ze net zo oud was als jij”. We staan naast onze kinderen in plaats van erboven. Wat ik hiermee bedoel is; we kiezen geen kant, dus geen goed of slecht, kiezen niet voor autoriteit zoals dreigen en straffen. Maar we helpen ze bij begrip hebben voor jezelf en de ander. Dit kost veel tijd en energie.
Op de lange termijn veranderde dit veel binnen ons gezin. De band onderling werd sterker, we kwamen steeds meer in verbinding. We leerde elkaar veel beter kennen op een ander level. Het “bemiddelen” was niet alleen meer simpel ‘gedoe tussen de kinderen’ oplossen maar hierdoor leerde we de kinderen juist héél goed kennen. Niet alleen in gedrag maar vooral qua gedachtengang en emoties. We leerde de verschillen tussen elkaar. Zoals dat de een wat langer nodig heeft om hun emotie te reguleren voordat ze een excuses kunnen accepteren, dan de ander. Zonder hier een goed of slecht label aan te hangen. Het is namelijk oké zoals je bent.
Onze kinderen kunnen nogal “heftig” zijn. Ik moet al lachen als ik het typ. Ik vind het namelijk niet heftig als zij heel puur en ongefilterd hún gevoel uiten (niet hun mening), zonder rekening te houden met een ander. Soms mag dat iets genuanceerder, dat klopt. Ze zijn pubers, dus nog volop aan het leren hoe je gepast (maar ja wat is gepast eigenlijk?) je emoties te uiten en hoe deze te reguleren. Al vraag ik me soms af als we al zoveel verlangen van onze kinderen, wat dan het excuus is voor de ouders die ook weleens “uit de bocht vliegen”. 🤭 Maar dat terzijde. Ik heb liever dat onze kinderen hun gevoel uiten, dan dat ze zich of aanpassen aan een ander of zich niet durven te uiten omdat ze bang zijn wat een ander daarvan vind. Mensen vinden namelijk altijd wel iets, je doet het toch nooit voor iedereen goed. Als je het maar goed doet voor jezelf. ♥️
We bespreken veel situaties ook na, vooral als hun uitingen wat ons betreft iets genuanceerder zouden mogen. Niet van “dat was niet goed hè wat je deed” maar ondertitelen zoals “ik zag dat het je nogal raakte vanochtend, hoe kwam dat?”. Niet vanuit de (ver)oordelende rol maar vanuit de nieuwsgierige rol. Uiteindelijk wil ik mijn kind begrijpen en niet de les lezen.
Dat bespreken doen we ook niet ‘in de situatie’ zelf. Altijd erna, op een ander moment, wanneer de emotie gezakt is en er ruimte is in hun hoofd en lijf om écht te luisteren.
Je gedachten bepalen je zelfbeeld. Wat denk je wat een kind gaat denken als hij vaak van zijn ouder(s) hoort hoe stout ‘ie is, niet aardig, lastig of moeilijk? Hier stonden wij eerst ook niet zo bij stil. Dit hebben wij ook écht moeten leren. Dan spreek ik over mezelf verdiepen, in de spiegel durven kijken naar je eigen opvoeding, gedrag, gedachten en patronen. En heeeeeel veel oefenen, vallen en opstaan, de afgelopen 6 jaar.
Als ik terugdenk aan vroeger, wanneer ik maar naar mijn kamer moest als ik boos was. Ben ik zo trots op hoe gemakkelijk onze kinderen de emotie boosheid, welke emotie eigenlijk niet, durven te uiten. Ter info: na mijn ziekte heb ik er zelf jaaaren gedaan om bij de emotie boosheid te komen en deze te verwerken. Ik denk dat onze kinderen niet heftig zijn. Ze durven hun emoties te uiten omdat ze weten dat dat mag, dat het oké is om te voelen en dat ze veilig zijn bij ons. Omdat ze weten dat we deze niet afkeuren. Ze mogen boos, verdrietig, bang en blij zijn. Wij houden onvoorwaardelijk van ze, ook als ze uit de bocht vliegen qua gedrag. Ze hoeven niet bang te zijn omdat er dan een straf volgt.
Straf creëert afstand. Tegelijkertijd leert het kinderen dat de sterkste wint. Alsof het een strijd is. Want, vooral als ze jong zijn, win je als ouder altijd als je hun tablet afpakt. Alleen als je kijkt naar de wereld, in het bijzonder de oorlog. Is dat niet hoe ik mijn kinderen op wil voeden.
Kinderen “zijn” vaak niet heftig of moeilijk, hun “gedrag” kan heftig of moeilijk zijn. Dit komt eigenlijk ook altijd ergens vandaan. Er speelt iets onder de laag van gedrag. We leerden hier meer op te focussen…
Onze jongste kon niet slapen. Precies op het moment dat we visite hadden. Vervelend, want als ouders verheug je je op gezellige avonden met vrienden. Als ik me dan besef dat ik koos voor kinderen, om ouder te worden. Dit is het moment dat ik dan ook het vaak gezegde “mama is er altijd voor je” waar kan maken. Ook als dat mij misschien even niet zo goed uitkomt. Dus ik maakte ondanks mijn visite dit beneden zat, tijd voor haar. Ik ging even mee naar boven, zorgde dat ze zich gezien voelde, dat ze de verbinding voelde en de aandacht kreeg die ze nodig had. Toch kwam ze weer naar beneden. Ergens baalde ik maar ergens dacht ik ook “ze zal het wel nodig hebben”, ‘ons’ nodig hebben. Ik geloof namelijk niet in dat een kind zoiets “door” heeft en denkt “ik zal mijn ouders eens even expres gaan vervelen op hun vrije avond”. Nee er zit vaak meer onder. Onverwerkte emoties, situaties, noem het maar op. Dus ik heb geleerd ‘to choose your battles’. Dus ik vroeg aan haar “wil je misschien op de bank in slaap vallen schat?”. Ze zei natuurlijk gelijk “ja” en we installeerde haar op de bank met een dekentje. Vervolgens sliep ze binnen 5 tot 10 minuten. Onze avond kon snel hervat worden en zij is lekker in slaap kunnen vallen met het gevoel dichtbij ons te zijn.
En nee, de eerst volgende keer dat we visite hadden gebeurde dit niet weer. Geleidelijk aan is praten, bewust aandacht voor elkaar hebben en veel praten, er bij ons ingegroeid. Als ze thuis komen na school praten we gelijk. Soms krijg ik op de vraag hoe het op school was alleen “goed” en gaan ze er weer van door. En als ze dan ’s avonds toch nog iets willen vertellen, maak ik waar ik kan tijd voor ze. Ook al komt dat soms even niet zo goed uit of is dat precies als ze moeten slapen. Ze vragen namelijk om hulp en waarom zou ik als ouder mijn kind niet willen helpen?
Ik zeg niet dat we een of andere code hebben gekraakt en dit de beste opvoeding is. Wat ik wel weet is dat het ons als gezin super veel heeft gebracht en bij onze kinderen werkt. Dit is ooit écht anders geweest. Na mijn ziektetraject hadden wij maar ook onze beide kinderen ineens een goed gevuld rugzakje. Er was zoveel gebeurd in korte tijd, veel onzekerheid, geen vaste basis want alles had wankel gestaan. Beide kinderen kregen in de jaren die volgde last van wat er allemaal gebeurd was, ieder op z’n eigen manier. Met de nodige therapie, waar wij als ouders en gezin volop bij betrokken werden, begonnen we aan het rugzakje. Grotendeels van wat ik hierboven beschrijf hebben we geleerd in de laatste jaren.
Natuurlijk zijn er ook nog steeds momenten dat wij even de controle niet meer kunnen vinden en toch weleens dreigen. We zijn ook maar mens en uiteindelijk heeft een kind ergens ook gewoon te luisteren naar hun ouders en is er niet altijd genoeg tijd om het anders te doen. Wat ik vooral belangrijk vind is dat we in verbinding blijven. Dat ze luisteren naar mij door de verbinding in plaats vanuit angst. Dat dit het grootste gedeelte van de tijd zo is. Meer dan je best kun je niet doen.
“Opvoeden is niet perfect zijn, maar liefhebben met de tools die je hebt gekregen. Je best doen is genoeg. Want je kunt een ander pas de weg wijzen, op een pad dat je zelf hebt leren bewandelen."
Viva la Vida!
Liefs Nicole
Reactie plaatsen
Reacties